Ik ben Leo Pennings, 79 jaar en ik kom uit Gemert. De weeftechniek heeft mij van jongs af aan aangesproken, dus ging ik naar de lagere technische school, waar ik leerling in het weefambacht werd. Nadien ben ik binnen de plucheweverij in Gemert verder opgeleid. Ik kreeg er niet alleen het plucheweven, maar alle bezigheden die ermee te maken hebben aangeleerd. Tegelijkertijd werkte ik bij J.A. Raymakers & Co B.V. in Helmond. Daar heb ik verschillende werkafdelingen doorlopen. Ik vond het interessant, omdat het werk zeer specifiek is.

Op mijn tweeënvijftigste werd ik volledig afgekeurd. Toch wilde ik iets blijven doen met mijn kennis. Vandaar dat ik thuis weefde op een zelfgebouwd weefgetouw, waarvoor ik een hele slaapkamer nodig had. Daarnaast weefde ik in het Boerenbondsmuseum voor bezoekers. Na vijfentwintig jaar hield ik hiermee op, maar bij het Weverijmuseum, waar ik me sinds 2004 voor inzet, ben ik nog steeds betrokken.

In het museum weef ik zelf, help ik wevers en knoop ik kettinggaren aan. Eveneens richt ik me op het onderhoud van de weefgetouwen. De oudste machine stamt uit 1925, dus vooral deze heeft veel onderhoud nodig om werkend te blijven. Als ik er hiermee voor kan zorgen dat het museum kan blijven voortbestaan, doe ik dat heel graag. Voor de toekomst is het tevens belangrijk dat er nieuwe wevers opgeleid worden.

Gedurende de jaren heb ik verschillende musea vooruitgeholpen met weefwerk, waaronder de Peelstreek in IJsselstein, ’t Oude Slot in Veldhoven en het Van Gogh Museum in Nuenen. Daar kijk ik vreugdevol op terug en heb ik waardevolle contacten aan overgehouden. Voor alle werkzaamheden heb ik in 2025 een lintje gekregen.

Het weven fascineert mij nog steeds. Door verschillende draaiende bewegingen ontstaat een bruikbaar weefsel dat ook nog eens in kleuren uniek wordt door het vermengen van garen. Ik ben blij dat ik hier mijn werk van heb mogen maken.