Als er iemand in Mierlo rondloopt, die ’t Saam letterlijk van onder tot boven kent, dan is het Tonnie Manders-Metternich wel. Want toen ze bij de verhuizing van de dorpswerkplaats naar de Hekelstraat een kijkje ging nemen, bleef ze meteen hangen en hielp mee het plafond te schilderen.

En dat was niet de eerste kennismaking met ’t Saam van de inmiddels 79-jarige Tonnie, die met haar man aan de Waag in Mierlo woont. “In 1988 las ik in Rond de Toren over de oprichting van de dorpswerkplaats ( nu centrum voor hobby en vrije tijd, red.) in destijds Het Karrewiel. Ik dacht: ik heb wat tijd over, dat lijkt me leuk, allerlei creatieve dingen doen.” Tonnie had toen al de nodige cursussen tekenen en schilderen achter de rug, bij De Wiele in Geldrop, maar ook bij kunstenaars thuis. “Ik had wel naar de kunstacademie gewild ja”, zegt ze. “Op televisie lieten ze laatst zien hoe in het Erasmusziekenhuis neus- en oorprotheses worden gemaakt. Dat was ook wel iets voor mij geweest. Of ik had wel restaurateur willen worden. Maar dat was vroeger niet aan de orde voor een meisje.”

Tonnie Metternich groeide op in Mierlo-Hout, ging naar de lagere school en mocht ook nog naar de huishoudschool. “Maar daarna moest ik zo snel mogelijk aan het werk. Mijn ouders hadden een winkel, we hadden 6 kinderen en elke cent was welkom.” Tonnie kwam terecht bij de huishoudelijke dienst in het Helmondse ziekenhuis, waar ze bleef werken tot ze trouwde met Antoon Manders uit Mierlo. “We gingen in Someren wonen, we hadden geen auto, het was ook geen doen om van Someren in Helmond te komen.” Dus werd Tonnie huisvrouw. En moeder: Antoon en Tonnie kregen een zoon en een dochter. Inmiddels hebben ze ook al 2 grote kleinkinderen.

Na 2,5 jaar in Someren gewoond te hebben, verhuisden ze naar Heeze, waar ze 11 jaar woonden. En vervolgens kocht het echtpaar zijn eerste huis in de Markstraat in Mierlo, nu 43 jaar geleden. Tonnie en Antoon woonden daarna nog in de Van Rodestraat, voordat ze verhuisden naar de Waag, naar een levensbestendige woning.

Al die jaren is Tonnie bij ’t Saam blijven komen. Was ze aanvankelijk manusje van alles, op zeker moment werd haar gevraagd de leiding van de schilderclub over te nemen.  “En dat doe ik nu al meer dan 25 jaar”, vertelt Tonnie. Elke donderdagmiddag staat ze de leden van de schilderclub met raad en daad bij, geeft les en adviezen en begeleidt de leden bij het schilderen. En als ze er tijd voor heeft, schildert ze zelf ook nog. “Thuis niet meer, nee. Thuis hou ik me bezig met wenskaarten maken.”

Tonnie is daarvoor ook op donderdagochtend in ’t Saam te vinden; ze is ook medebegeleider bij de handwerkclub en samen met de andere dames van die club  maakt ze de mooiste wenskaarten. En voorheen was ze zelfs ook op de dinsdag of andere dagen aan de Hekelstraat te vinden. Voor glasfuse, voor keramiek, voor speksteen bewerken: “Ik heb alles zo’n beetje uitgeprobeerd op het creatieve vlak.”

Ze heeft er goed aan gedaan om naar ’t Saam te gaan, vindt Tonnie. “Ik heb er veel vrienden gemaakt en veel gezelligheid en vermaak gehad. Ik kan ’t Saam ook bij iedereen aanraden: ze zijn er van alle markten thuis, er staan allerhande machines, je wordt geholpen als je iets niet zelf kunt. En ook heel belangrijk: er hangt een gezellige en gemoedelijke sfeer, men is gastvrij, kundig, het is gezellig en laagdrempelig.”

En dan hoeft degene die komt niet per se meteen vrijwilligerswerk te doen. “Dat is geen verplichting, je moet er belangstelling voor en zin in hebben. Voor mij geldt dat vrijwilligerswerk mij heel veel voldoening geeft. Het is fijn als je iets voor een ander kunt betekenen, als je iemand kunt helpen. Je krijgt er ook dankbaarheid voor terug.”