“Ik ben Karin van Ham, 56 jaar, getrouwd met Jos en geboren in Veldhoven. Ik werkte als leerkracht en intern begeleider in het basisonderwijs, maar na een hersenbloeding, met niet-aangeboren hersenletsel als gevolg, ging dit niet meer. Nu zet ik me als ervaringsdeskundige in voor lotgenoten en vertel ik mijn verhaal in het vervolgonderwijs en aan instanties.
Ik groeide op in een fijne omgeving en hoewel ik op mijn twintigste ook al een aneurysma in de hersenen kreeg, hield ik daar gelukkig niets aan over. Ik ging verder met mijn leven, volgde de lerarenopleiding en specialiseerde me tot taalcoördinator en intern leerbegeleider.
Jos en ik trouwden en hoewel hij uit Knegsel komt, wilden we in Veldhoven wonen. Hier heb je alles bij de hand en hangt een fijne, gemoedelijke sfeer. Het is voor mij daarom de ideale woonplaats. In eerste instantie huurden we in de Platteelstraat, waarna we een huis kochten in de Pegbroeken en sinds 2002 wonen we met veel plezier op de Dreef.
In 2013 kreeg ik, na het overlijden van mijn ouders en een drukke periode op werk, een hersenbloeding. Ik raakte halfzijdig verlamd en hield er NAH aan over. Onze kinderen waren destijds 9, 12 en 13 en ik ging een maandenlang revalidatietraject in. Gelukkig hield Jos alle ballen omhoog, maar het was natuurlijk een hele klap. Alles moest ik weer van voor af aan leren.
De eerste jaren moest ik niet denken aan een lotgenotengroep, maar uiteindelijk wilde ik toch iets met mijn tijd doen, dus volgde ik een training tot ervaringsdeskundige. Daar hoorde ik dat Dick Sijtsma een lotgenotengroep op wilde zetten, maar niet alleen. We maakten kennis en het klikte meteen. Met hulp van het Zelfhulp Netwerk in Eindhoven startten we in 2022 onze eerste groep voor mensen met NAH of afasie. Ondertussen zijn er al drie groepen met ieder acht tot tien deelnemers. Via Marc Verberk van Cordaad Welzijn kregen we een ruimte toegewezen in de Veldwijzer. Hier delen we ervaringen en vinden we herkenning. Als begeleider ben ik ook deelnemer. Het doet mij wat. Natuurlijk kan ik alles thuis kwijt en is Jos een gouden vent, maar hij voelt niet wat ik voel en ik kan dat moeilijk uitleggen. De groep snapt het wel en dat is fijn.
We houden ook een maandelijks inloopspreekuur, maken een podcast vanuit NAH Veldhoven, organiseren Café Brein en hebben een website. Ik help tevens bij het opzetten van een lotgenotengroep in Gestel. Het is bijzonder om te zien hoe opgelucht mensen naar huis gaan. Ik help anderen graag. Dat zat er al in in het onderwijs. Nu ik gastlessen geef, kan ik daar mijn ervaring voor de klas bij inzetten.
Ik moet dagelijks rusten en alles kost meer tijd, maar doordat ik mijn NAH positief kan inzetten voor anderen, kan ik ermee leven. Ik ben ook niet minder gelukkig dan voor mijn hersenbloeding en onderneem nog genoeg leuke dingen. Zo hebben we een kas, waarin ik lekker kan tuinieren en ga ik er graag op uit met mijn driewielfiets. Tegenwoordig kan ik weer lezen en ik kook en bak geregeld. De kinderen staan erop dat ik standaard met de carnaval een frikandellenvlaai maak. Zolang het allemaal niet te ingewikkeld is, lukt het me best. Ook met NAH kun je nog ver komen.”
Meer informatie over NAH is te vinden op www.nahveldhoven.blogspot.com.
