De Eerwaarde Heer Sjef van der Maazen had ik al wat langer op het oog voor een interview. Eigenlijk omdat we samen, met een jaar verschil, op dezelfde opleiding gezeten hebben in Eindhoven. Tijdens de nachtmis, afgelopen Kerst , in de monumentale Luciakerk in Mierlo-Hout, kreeg ik een ingeving. Ik werd geraakt, zeg maar, door het enthousiasme van de Eerwaarde Heer Pieter Scheepers, en bedacht dat het wellicht leuk zou zijn om beide mannen gelijktijdig te interviewen. Gelukkig vonden zij dat ook. Pieter is geboren en getogen in Mierlo Hout. Een Houtenaar dus. Hij houdt van het gezellige dorpse karakter van deze Helmondse kern. Zo is ook carnaval hem op het lijf geschreven. Sjef komt een stukje noordelijker vandaan. Net over de grens van Gelderland. Tiel. Als kleine jongen is hij wel al naar ons Brabant verhuisd. Zijn eerste contact met het geloof vond hij letterlijk bij oud papier. Bij zijn oma in de schuur lagen veel oude dozen van haar winkel en daar vond hij een Bijbel tussen. Leesgierig (met een ‘s’) als hij was begon hij daarin te lezen. Als manneke snapte bij niet alles, de namen waren erg lastig, maar het boeide hem wel. Daar is het eigenlijk wel begonnen. Uiteindelijk is dat natuurlijk goed gekomen zoals we weten. Net als ik kreeg Sjef, toen nog een Sjefke, attributen om ‘misje’ te spelen. Dat was in de eerste klas van de lagere school. Pieter had een andere invalshoek. Hij speelde sowieso wel graag van alles en nog wat. Zoals boekhandeltje (inpakken-uitpakken etc); kappertje; maar hij speelde ook net als Sjef ook ‘misje’. Hij bouwde daarvoor in zijn jongenskamer thuis een kapel na. Zijn eerste kazuifel bestond uit twee aan elkaar geniete groene gordijnen……. Je kunt je voorstellen dat zijn ouders daar toch hun wenkbrauwen over fronste…… Op school waren ze allebei erg geïnteresseerd in geschiedenis, en nu nog steeds. Het leert je heel veel over de mensheid.  Sport kun je bij Pieter wel vergeten, dat vindt hij afschuwelijk. Pieter volgt het Elfde Gebod. Gij zult niet sporten. Daarvoor heeft hij zelfs gymjuf  Anke in een grijs verleden een keer verteld dat hij niet mee kon doen omdat hij ongesteld was. Daar moest ze zo hard om lachen dat hij onder de gymles uit kwam. Nu is zijn broer tonpraoter dus dat overtuigen is wel een familiedingetje. Sjef was ook niet zo sportief….. zo vertelt hij. Maar dan begint hij te vertellen: voetbal; slagbal; 25 kilometer heen en terug fietsen naar het HBO in Eindhoven,  hardlopen en voetballen  met medestudenten op Rolduc (priesteropleiding);  de Duivelsberg beklimmen (tja……met een goede engelbewaarder op z’n schouder uiteraard). En ook nu maakt hij tijdens zijn vakantie nog  tochten op zijn renfiets.  Ook in zijn uitgebreide parochie probeert hij zoveel mogelijk met de fiets te doen. Dat fietsen is als kind  wel eens fout gegaan. Toen Sjef , zoals gebruikelijk,  met de fiets voorop lag om vanuit school naar de gymles te gaan wilde hij natuurlijk weten hoever hij voorop lag. Daarvoor moest je natuurlijk omkijken, en laat daar op dat moment nu ineens een geparkeerde Volvo staan….. Gelukkig had alleen zijn fiets een verbogen voorvork. Dus die engelbewaarder hielp hem al vroeg. Het verhaal vertelt overigens niet of die engelbewaarder ook mecaniciën was om die voorvork weer recht te krijgen. Wel dat Meester van de Brand Sjef toch af en toe hielp herinneren naar voren te kijken.

Beide kerken (Brigida in Geldrop en Lucia in Mierlo-Hout) zijn monumenten met een lange historie. Beide Eerwaarden vinden dat het mooie van de gebouwen wel uitnodigend is, maar beiden zijn ze het er ook over eens dat, welk gebouw  dan ook,  dat vol zit het belangrijkste is. Dat spreekt ook uit hun gezamenlijke idee over iets dat ze de lezers mee willen geven. ‘Hoe iemand zou moeten geloven ga ik ze niet vertellen, dat mag voor eenieder op zijn of haar eigen manier. Het geloof kan dan bijdragen aan ieders vreugde door ook uitnodigend te zijn’.  Ik mag ze inmiddels met hun voornaam noemen en vraag Sjef en Pieter voor een foto. Pieter ziet twee schapen staan in de tuin, en met een gulle lach zegt hij dat ze als herders toch best bij die schapen kunnen gaan staan. De schapen zijn geduldig blijven staan…..die zijn van beton. 

Pieter en Sjef, echt heel hartelijk bedankt voor dit heerlijke gesprek