Van kaas naar kers, ofwel hun reis van jong naar Oud. Ofwel….. bedenk het maar. Bij binnenkomst in hun  bijzondere huis overvalt me eigenlijk alles, in de meest positieve zin. De kunst die Jan gecreëerd heeft, de Afrikaanse kunst en sieraden die hij mee heeft gebracht van zijn werkreizen voor zijn Margot. En hun verhalen (Margot had niets te verhalen zei ze…. ), want zonder Margot werd het geen reis. Terug naar de wortels in het Alkmaar van de kaas. Jan is zondagskind en geboren onder de volle maan. 1939 is het jaar waarin hij op 28 oktober het levenslicht zag. Dat hij zondagskind was is eigenlijk logisch, Margot is dat ook. Hun ouders waren aan beide kanten winkeliers. Nou, hoe mooi kwam dat dan uit, dat hun geboorte op zondag was. Die volle maan zal wel iets met licht te maken in zijn kunst. Uiteraard wordt de lagere school doorlopen in het Alkmaarse en daarna de ambachtsschool. Zijn hardwerkende ouders met een melk- en kruidenierswinkel lieten hem zichzelf ontplooien. Zowel in de sport als op school. Als jongeman was Jan niet zo’n doener, zegt hij zelf. Dat zou kunnen, maar als ik nog steeds de gedrevenheid merk die ze beiden laten zien, voeg ik naast de kaas en de kers een korreltje zout toe. Wel, en dat geloof ik meteen, ging hij vaak naar Bergen, het kunstenaarsdorp. Daar plofte hij met maten op een terras neer voor een pilsje en waar zijn vrienden het vrouwelijk  schoon bekeek, keek Jan altijd naar de kunst. Niet naar het wat, maar voornamelijk naar het hoe. Naar de penseelstreken, de vormen, de kleuren en hoe dat allemaal in elkaar hoorde te passen. Maar ook hoe sommige kleuren met elkaar vochten…… Wellicht zat er in deze niet-doener al vroeg een wel-denker in. Hij vroeg zich al jong af hoe het zou zijn om zelf zoiets te kunnen maken. Jan had veel kennissen, niet veel vrienden zegt hij. Maar door het kletsen met één van de kennissen, een broer van Margot, hoorde hij dat er een feestje was bij Margot thuis. Of hij zin had om ook te komen. In het huis bij Margot was veel kunst…. hij voelde zich daar senang, daar was hij gelukkig. Kort samengevat:  bijna 61 jaar geleden zijn ze getrouwd…en nog steeds gelukkig, dankzij die uitnodigende kennis die zwager is geworden.

In de lange periode van zijn werkende leven aan de technische kant van het textiel maken heeft hij gezocht en gekeken naar de wereld. Naar mooie dingen, naar harmonie, naar zoals hij al zei: naar kleuren die met elkaar werken of tegen elkaar vechten. Zijn werkzame leven binnen de Vlisco bracht hem naar Helmond, Ghana en Ivoorkust. Hun gezamenlijke reizen vaak naar Frankrijk. Nog iets leuks: Jan kon ook een baan krijgen in Vroomshoop. Beide banen hadden wel iets, sowieso een woning; er is dus nog niets veranderd. Het letterlijk opgooien van een dubbeltje heeft ze naar ons Brabant gebracht. Laten we zeggen de goeie kant van het dubbeltje. Wanneer het dubbeltje op zijn kant was blijven staan zou het lastig zijn geworden denk ik, gelukkig viel het de goede kant op.  Elke omgeving bracht hem inspiratie. Al die inspiratie borrelde pas goed op toen het pensioen zich aandiende. Toen ging hij de lat van de kunst wel een stuk hoger leggen. Hij wilde kunst gaan maken als een echte kunstenaar met het doel om het te verkopen. Aanleg had hij zeker, altijd tekenen en kijken. Een mooie uitspraak van hem is dat kunst pas waarde heeft als het verkocht is. Hij lijkt wel een winkelier….iets met genen misschien. Zure melk verkoopt niet zal ik maar zeggen. Ik vraag op het eind van een interview altijd naar een mooie uitspraak. Dat ben ik vergeten bij ze. Maar Jan zegt op het eind zelf al dat kunst communiceren is, het moet de mensen iets doen.  Daar sluit ik me graag bij aan. Ik merk tijdens het interview dat Jan dit allemaal heeft kunnen doen doordat zij samen die reis van kaas naar kers gemaakt hebben. Een twee-eenheid die je zelden ziet…..dankjewel Margot en Jan voor deze kennismaking en het delen van die reis.