Degenen die ooit in winkelcentrum de Coevering komen kennen hem vast wel. Wilko van Mia Cosa. Samen met Wendy is hij daar zes dagen per week bezig om ons de lekkerste dingen te laten proeven en eerlijk gezegd ook te verkopen. Hoewel hij al helemaal in ons mooie Geldrop is ingeburgerd, zelfs in het centrum, komt hij uit de grote stad Eindhoven. Meer specifiek uit Woensel. Op een koude decemberdag (-2,3graden) precies toen Eloise van Barry Ryan op nummer 1 van de Top 40 stond in 1968 zag hij het levenslicht met uitzicht op de Kennedylaan. Daar in het woenselse heeft hij in een aantal wijken gewoond en is hij ook naar school geweest. Toen hij uiteindelijk toch nog van het LHNO afkwam met een diploma werd dat met luid applaus bekroond. Hij wilde eigenlijk ‘broeder’ worden zoals dat toen heette, dus de zorg in. Met mensen bezig zijn dat was het echt voor hem. En eigenlijk nog steeds, maar dan in een andere vorm. Hij zegt zelf dat school niet zo interessant was en dat je voor dingen waar een snoertje aan zit al helemaal niet bij hem moet zijn. ‘Daar moet je mij niet voor bellen’, zegt hij letterlijk. Wel heeft hij nog engels en wiskunde gevolgd aan de detailhandelsschool aan de Dr Berlagelaan in Eindhoven. Taal vindt Wilko echt wel leuk. Dat merk je ook als hij begint te praten. Hij kletst, zeg maar, de gaten in de kaas…… Na wat omzwervingen in de kaaswereld en in de wereld van de poeliers (waarvoor hij ook nog een opleiding heeft gevolgd) komt hij op een feestje de eerdere eigenaar van Kaatje Jans tegen. Peter te Haar. Die weet hem ervan te overtuigen toch maar weer de gaten in de kaas te gaan kletsen. Daarom stapt hij opnieuw de wereld van de kaas en andere lekkere dingen in. Zijn Ding. Maar dat straks nog. Na een jaar of zes/zeven stapte hij naar een andere werkgever, maar daar moest hij om medische gronden helaas stoppen……. Tja en dan gebeurt het. De kaaswinkel in de Coevering komt te koop. Of het een echte jongensdroom was ben ik vergeten te vragen, maar na wat denken (heel kort) stort Wilko zich met hart en ziel op die vierkante meters. Het idee was dat hij dat in z’n eentje zou gaan doen, maar dat bleek toch een stap te ver. Wendy, zijn wat rustiger compagnon kwam hem ondersteunen. En dat is maar goed ook. Ik zal je even schetsen wat er zoals gebeurt op een ‘normale’ dag. Rond een uur of 06.00 starten ze in hun winkel. ALLE aangesneden kazen worden dagelijks gecontroleerd. De broodjestoonbank wordt van vers gesneden ingrediënten voorzien, de broodjes afgebakken, de vleeswaren gecontroleerd, kleine stukjes kaas snijden om te laten proeven, alle glas wordt gereinigd, en om 08.00 uur gaat de winkel open. Vooruit, ze hebben dan samen al wel een kop koffie genomen….. Maar dat mag uiteraard. Dat zal ook wel lekkere koffie zijn gezien hun voorkeur voor kwaliteit. Ik schreef eerder dat het Zijn Ding was. Maar deze winkel is net iets anders genoemd: ‘Mia Cosa’: MIJN ding, maar dan op zijn italiaans en dat zie ook terug in de herkomst van veel van hun producten. Zijn winkel is eigenlijk een hobby en dat merk je aan alles wanneer hij vertelt over hun produkten. Die hobby is aardig uit de hand gelopen, maar dat kan ook alleen als je het niet als werk ziet maar als passie hebt. Dat is ook te merken wanneer je er langskomt. Als ik hem vraag wat hij nog toe wil voegen zegt hij dat ‘Wilko’ met een K gespeld wordt want alles met Kaas is beter…. Waarvan akte…… Dankjewel Wilko met een K, ik hoop nog vaak van de Kaas rond de gaten te genieten uit jullie winkel.
