Hoi wereld,

Gisteren was het bij ons topdrukte op kantoor. Zakelijk gezien, de carnavalseditie moest ter perse: Agenda vol, telefoons roodgloeiend, serieuze gezichten. Maar voor ondergetekende viervoeter betekent dit pure verwaarlozing. Na een, veel te korte, ochtendwandeling rondom the office werd ik zonder pardon geparkeerd op mun fluffie kussen. “Zo Sjef, blijf jij hier maar efkes liggen.” Ja hallo… efkes? Ik kan jullie vertellen: na een paar uurtjes begin ik me stierlijk te vervelen. Dus ja… wat doe je dan? Juist. Aandacht vragen. En als dat niet meteen werkt, dan ga je over tot collegaatje treiteren.

Zit er eentje netjes met un klant te bellen? Kef, kef-kef. Extra hoog. Extra irritant.  Het enige wat ik oogst zijn boze blikken en opgetrokken wenkbrauwen. Dan maar un ander slachtoffer. Ik besluit het vrouwtje letterlijk van der stoel te trekken. En jawel hoor… bingo! Eindelijk erkenning voor mijn bestaan! En ik tref meteen de hoofdprijs: Handdoek trekken. Lieve teckelwezens, het hoogtepunt van iedere werkdag.

Even de krachten meten. Al is dat natuurlijk een ongelijke strijd. Vrouwtje met haar spillebeentjes en spaghetti-armkes tegenover mijn ultra-gespierde, aerodynamische, perfect afgetrainde lijf. Ik trek haar door het hele kantoor alsof het niks is. Maar eerlijk is eerlijk: ondanks haar frêle gestalte weet ze nog verrassend stevig weerstand te bieden. Maar uiteindelijk… tja… de sterkste wint. Spoiler: ik. En alsof er nooit iets is gebeurd, plof ik daarna voldaan terug op ut bureau. Nog efkes draaien en voor ik ut weet....ben ik diep in slaap.

Een dikke poot van Sjef